رباعی‌‌‌ها

آن جام طرب شکار بر دستم نه
از چرخ به هر گونه همی‌دار اميد
امشب ز غمت ميان خون خواهم خفت
اول به وفا می وصالم درداد
ايام شباب است شراب اوليتر
اين گل ز بر همنفسی می‌آيد
ای باد حديث من نهانش می‌گو
ای دوست دل از جفای دشمن درکش
ای سايه سنبلت سمن پرورده
ای شرمزده غنچه مستور از تو
ای کاش که بخت سازگاری کردی
با شاهد شوخ شنگ و با بربط و نی
با می به کنار جوی می‌بايد بود
بر گير شراب طرب‌انگيز و بيا
تو بدری و خورشيد تو را بنده شده‌ست
جز نقش تو در نظر نيامد ما را
چشمت که فسون و رنگ می‌بازد از او
چشم تو که سحر بابل است استادش
چون باده ز غم چه بايدت جوشيدن
چون غنچه گل قرابه‌پرداز شود
خوبان جهان صيد توان کرد به زر
در آرزوی بوس و کنارت مردم
در باغ چو شد باد صبا دايه گل
در سنبلش آويختم از روی نياز
سيلاب گرفت گرد ويرانه عمر
عشق رخ يار بر من زار مگير
عمری ز پی مراد ضايع دارم
قسام بهشت و دوزخ آن عقده گشای
گر همچو من افتاده اين دام شوی
گفتم که لبت، گفت لبم آب حيات
گفتی که تو را شوم مدار انديشه
لب باز مگير يک زمان از لب جام
ماهم که رخش روشنی خور بگرفت
ماهی که قدش به سرو می‌ماند راست
ماهی که نظير خود ندارد به جمال
مردی ز کننده در خيبر پرس
من باکمر تو در ميان کردم دست
من حاصل عمر خود ندارم جز غم
نی دولت دنيا به ستم می‌ارزد
نی قصه آن شمع چگل بتوان گفت
هر دوست که دم زد ز وفا دشمن شد
هر روز دلم به زير باری دگر است