| | |
| بازآيد و برهاندم از بند ملامت | |
يا رب سببی ساز که يارم به سلامت |
| تا چشم جهان بين کنمش جای اقامت | |
خاک ره آن يار سفرکرده بياريد |
| آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت | |
فرياد که از شش جهتم راه ببستند |
| فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت | |
امروز که در دست توام مرحمتی کن |
| ما با تو نداريم سخن خير و سلامت | |
ای آن که به تقرير و بيان دم زنی از عشق |
| کاين طايفه از کشته ستانند غرامت | |
درويش مکن ناله ز شمشير احبا |
| بر میشکند گوشه محراب امامت | |
در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی |
| بيداد لطيفان همه لطف است و کرامت | |
حاشا که من از جور و جفای تو بنالم |
| پيوسته شد اين سلسله تا روز قيامت | |
کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ |