| | |
| دری دگر زدن انديشه تبه دانست | |
به کوی ميکده هر سالکی که ره دانست |
| که سرفرازی عالم در اين کله دانست | |
زمانه افسر رندی نداد جز به کسی |
| ز فيض جام می اسرار خانقه دانست | |
بر آستانه ميخانه هر که يافت رهی |
| رموز جام جم از نقش خاک ره دانست | |
هر آن که راز دو عالم ز خط ساغر خواند |
| که شيخ مذهب ما عاقلی گنه دانست | |
ورای طاعت ديوانگان ز ما مطلب |
| چرا که شيوه آن ترک دل سيه دانست | |
دلم ز نرگس ساقی امان نخواست به جان |
| چنان گريست که ناهيد ديد و مه دانست | |
ز جور کوکب طالع سحرگهان چشمم |
| چه جای محتسب و شحنه پادشه دانست | |
حديث حافظ و ساغر که میزند پنهان |
| نمونهای ز خم طاق بارگه دانست | |
بلندمرتبه شاهی که نه رواق سپهر |