| | |
| راه هزار چاره گر از چار سو ببست | |
زلفت هزار دل به يکی تار مو ببست |
| بگشود نافهای و در آرزو ببست | |
تا عاشقان به بوی نسيمش دهند جان |
| ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست | |
شيدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو |
| اين نقشها نگر که چه خوش در کدو ببست | |
ساقی به چند رنگ می اندر پياله ريخت |
| با نعرههای قلقلش اندر گلو ببست | |
يا رب چه غمزه کرد صراحی که خون خم |
| بر اهل وجد و حال در های و هو ببست | |
مطرب چه پرده ساخت که در پرده سماع |
| احرام طوف کعبه دل بی وضو ببست | |
حافظ هر آن که عشق نورزيد و وصل خواست |