| | |
| آتشی بود در اين خانه که کاشانه بسوخت | |
سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت |
| جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت | |
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت |
| دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت | |
سوز دل بين که ز بس آتش اشکم دل شمع |
| چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت | |
آشنايی نه غريب است که دلسوز من است |
| خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت | |
خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد |
| همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت | |
چون پياله دلم از توبه که کردم بشکست |
| خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت | |
ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم |
| که نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت | |
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی |